Succesduo Acda en De Munnik is inmiddels 11 maanden opgeheven. Paul de Munnik trapt nu zijn solocarrière af, met muziek voor musical Amandla! Mandela, een nieuw album en een ‘tourtje’. ‘Dat zijn heel kleine zaaltjes, die ook niet meteen vollopen. Dan denk ik: oké…’
Ondanks de bluf is het helemaal goed gekomen. Vol vuur vertelt hij over de musical over het leven van Nelson Mandela die vrijdag in het DeLaMar-theater in Amsterdam in première gaat. En over zijn eerste solo-album, met de toepasselijke naam Nieuw, dat 3 dagen later uitkomt. Met beide is hij de afgelopen maanden druk, maar in stilte, bezig geweest. ,,Heerlijk dat ik kan doen en laten wat ik wil.”
,,Ons laatste reguliere cabaretprogramma, ’t Heerst, was een artistiek hoogtepunt. Met acteren erin, filosoferen, veel lol, veel muziek, mooi decor. Ik dacht: we krijgen het vast niet voor elkaar om nog een keer zoiets moois te maken. Na mijn besluit kreeg ik zo’n gevoel van rust. Ik moest het alleen nog met Thomas bespreken…”
Hoe ging dat?
,,Dat was vervelend, want hij was nog niet op die plek. Ik was niet zenuwachtig toen ik hem belde. Ik wilde gewoon afspreken om een biertje te drinken, zoals altijd. Maar Thomas is een gevoelsmens en heeft sprieten waar je ze niet verwacht. Hij voelde meteen dat er iets anders was en dwong me het te zeggen. Dat was wel eng. Net alsof je het uitmaakt. Maar ik heb er nooit spijt van gehad, nooit twijfel gekregen.”
,,Een optreden met nieuw werk – ik schreef al tijdens onze afscheidstour – in De Roode Bioscoop in Amsterdam. Dat was 2 maanden nadat ik was gestopt met Acda en de Munnik. Daar heb ik mezelf toe gedwongen, het was een stok achter de deur om door te gaan met schrijven. Ik was eigenlijk nog niet klaar voor een optreden. Mijn werk ook niet. Ik ben er toch gaan staan, voor tachtig man.”
Hoe was het om in je eentje op het podium te staan?
,,Dat is wennen. Binnenkort ga ik een kleine tour doen. Het is even zoeken naar de vorm, maar ik vind het juist leuk om uit mijn comfortzone te gaan. Kijk, we hadden altijd wel Acda en De Munnik kunnen blijven. Dat is leuk, want dan kom je het podium op als Acda en De Munnik en dan zitten er allemaal mensen die komen voor je en die vinden dat leuk. Nu moet ik opnieuw beginnen.”
,,Dat verzoek kwam op het moment dat wij zelf al wisten dat we gingen stoppen, maar voordat we het bekend hadden gemaakt. Ik vond het prettig om al iets te doen te hebben op het moment dat we klaar zouden zijn. Ik vond het wel doodeng, omdat ik mijn muziek uit handen moest geven aan acteurs. Als een nummer van mij niet zo goed is, weet ik waar ik het een duwtje moet geven om het over het voetlicht te krijgen. Nu moest ik ervoor zorgen dat het niet gered hoéft te worden. Als ik nu het eindresultaat zie, vind ik het ontroerend.”
Je moet nu zo veel opnieuw uitvinden, maakt je dat nederig?
,,Op handen gedragen worden door het publiek is leuk. Op sommige momenten ben ik er ook even echt in gaan geloven. Maar in de loop der jaren merkte ik dat het moeilijk is om op niveau te blijven. We konden niet, zoals popartiesten wel doen, vaak ons oude werk spelen. Wij moesten elke keer voor nieuwe theatervoorstellingen totaal nieuw materiaal hebben. Je kunt best Niet of nooit geweest hebben geschreven, of Het regent zonnestralen, maar het is niet vanzelfsprekend om steeds dat soort hits te maken. En hard werken en niveau houden, betekent ook niet dat iedereen dat leuk vindt. Daar was ik al nederig in.
,,Maar mijn solobestaan is wel wennen. Straks ga ik een tourtje spelen. Ik wil klein beginnen, zonder pretenties en niet met een hele posse. En het zijn ook heel kleine zaaltjes, die ook niet meteen vollopen. Dan denk ik: oké… Bij de musical staat groot op de poster: ‘met muziek van Paul de Munnik’. Maar zitten die mensen daar wel op te wachten? Ik weet het echt niet. Dan ben ik wel bang dat mijn naam overschat wordt.”
,,Daarom is het ’t ook waard. En wie weet sta ik ooit op het podium met een groot orkest of een band, en dat ik gewoon de zanger ben. Een gevestigde naam. Dat ik mezelf niet meer hoef te bewijzen. Dat hoeft niet meteen. Als dat pas over 30 jaar is, is dat ook goed.”
Bron: AD.nl