Met de nominatie van Romy Monteiro voor een Musical Award, 13 jaar nadat haar moeder Antje ook kans maakte op de prijs, is musicalgeschiedenis geschreven. Dat werd donderdagavond duidelijk met de bekendmaking van de nominaties. Niet eerder trad een dochter in de voetsporen van haar moeder.
Het was voor Monteiro een bizar jaar. Twaalf maanden geleden stond de zangeres nog in de liveshows van The Voice of Holland. Haar versie van I will always love you van Whitney Houston leidde tot een dikke laag kippenvel. Haar moeder Antje kreeg daarop een telefoontje van de castingdirector van The Bodyguard. Hij had wel iets interessants voor haar dochter Romy.
Ze deed in februari auditie voor de rol van Rachel Marron, de rol die Houston speelde in de kaskraker uit de jaren ’90. ,,Een week later had ik die rol. Een hoofdrol in een grote musical, zonder enige ervaring. Onwerkelijk. Ik begon meteen met dans- en acteerlessen.”
In augustus kwam het eerste applaus. Met haar vocale krachtpatserij bij de Uitmarkt blies ze het publiek omver. Een maand later regende het lovende recensies na de première van The Bodyguard. ,,Ik zie al die koppen nog voor me,” vertelt ze grijnzend. Tijd om ze woord voor woord te spellen had ze niet, maar toen ze 2 weken later onfortuinlijk haar arm brak – ze zat vanaf de knokkels van haar linkerhand tot haar oksel in het gips – kreeg ze rust om ze te lezen. ,,Het was écht verschrikkelijk om thuis te zitten. Vier weken lang! Ik had zo naar de voorstellingen toegeleefd, het hele jaar lang, en dan gebeurt dit. Ik probeer het maar positief te zien: het was fijn dat ik even op adem kon komen, want er kwam zo veel op me af.”
Toch volgde het mooiste moment toen ze met haar gipsen arm voor het eerst naar haar collega’s ging kijken. ,,Ik stapte met mijn moeder de zaal in, op het laatste moment. Het publiek stond op en applaudisseerde voor me. Dat was zo bijzonder, dat ik moest huilen. Ik ben dankbaar voor zo veel respect.”
Dat ze nu is genomineerd als aanstormend talent, ziet ze als erkenning van haar harde werken. ,,Het is een aanmoediging: ga door met stormen.” Nu nog de nominatie verzilveren. ,,Ik hoop dat het lukt. Mijn moeder weet nog dat ik als meisje van 10 keihard moest huilen toen zij ‘m niet won,” zegt ze.
Lachend: ,,Dat maakte kennelijk heel veel indruk op me.”
Bron: AD.nl