Ze trokken anderhalf jaar lang hun eigen plan. Nu vormen Remco Veldhuis en Richard Kemper met Geloof ons nou maar weer een duo. ,,Dit is onze persoonlijkste voorstelling.”
Na hun achtste programma Of de gladiolen (2014) gaf Remco Veldhuis (44) zijn cabaretpartner Richard Kemper (47) een bijzondere persing van de single The show must go on van Queen. Over de titel had hij een sticker geplakt: The show will go on…
Remco: ,,We vonden beiden dat er in ons laatste programma een zekere sleetsheid zat. We hadden het weer over relaties, over ruzies met onze vrouwen, over vriendinnen… Duo’s blijven gemiddeld 13 tot 15 jaar bij elkaar. Wij zaten al twee jaar over de houdbaarheidsdatum.”
Richard: ,,Zo’n tijd, dat is bijna een huwelijk. We maakten elkaars zinnen af, zaten dingen voor elkaar in te vullen: ‘Jij zal dat wel weer niet leuk vinden…’ Het was niet mijn idee om uit elkaar te gaan, maar ik ben er achteraf wel blij mee. En door het cadeautje van Remco bleef de deur open.”
Zo gingen Kemper en Veldhuis ieder hun eigen weg. Remco maakte de solovoorstelling Lang verhaal kort, waarin hij de bijbel op cabareteske wijze ontleedde – Richard speelde in het toneelstuk Hart tegen hart en schreef het scenario van de speelfilm Huisvrouwen bestaan niet.
Ze spraken elkaar in die periode nauwelijks of het moest op verjaardagen zijn waar ze elkaar als zwagers (Richard is gehuwd met Remco’s zus) troffen. Remco: ,,Natuurlijk gingen we naar elkaars voorstellingen. Dat was behoorlijk emotioneel. Richard stond na mijn première in de kleedkamer te huilen. Mij overkwam hetzelfde bij hem in de coulissen.”
Richard: ,,We zijn letterlijk met elkaar opgegroeid op het podium. Toen we begonnen waren we groen als gras. Op straat werd al snel geroepen: ‘Hé, jij bent toch Veldhuis & Kemper?’ We waren volkomen met elkaar vervlochten, werden niet eens meer als individuen gezien.” Remco: ,,Nee, er was geen ruzie, er waren geen rotsituaties. Het ging geleidelijk. We hadden kunnen doorgaan, in het cabaret bieden resultaten uit het verleden wel degelijk garanties. Maar ik kon het niet meer opbrengen.
,,Daarbij zat ik in een soort minimidlifecrisis. Een omgedraaide, want normaal gaan mannen er dan met een jonger wijf vandoor. Ik niet. De enige zekerheid in die periode was mijn vrouw. Als solist na zoveel jaar krijg je angstaanvallen, je vertoont vluchtgedrag. Ineens sta je er in je eentje voor.” Richard: ,,Het is echt goede beslissing geweest. Als een weekje met vrienden op vakantie. Andere dingen doen, andere mensen zien.”
Het was een tijd, vinden ze beiden, van loutering. Toen de geest eenmaal was opgefrist, zochten ze elkaar weer op. Remco: ,,Tijdens onze eerste bespreking voor ons nieuwe programma zei ik letterlijk: Richard, ik speel niet meer jouw vrouw.”
Richard: ,,Ik had een scene bedacht over het uitruimen van de wasmachine. ‘Messen nooit met de punt naar boven…,’ dat werk. Remco zou mijn echtgenote zijn. Ik dacht: hij maakt een grapje. Maar onze regisseur Geert Lageveen zei: ‘Ik denk dat hij gelijk heeft’. ,,Toen besloten we alle relatiescènes meteen terzijde te leggen. Dat was een grote stap. Ik denk dat er niemand binnen het cabaret zoveel met het thema ‘relatie’ bezig is geweest als wij.”
Remco: ,,Ik wilde geen fictief personage zijn, maar het een keer over onszelf hebben. We dachten altijd: particuliere zaken interesseert ons publiek niet. Maar we weten nu: hoe persoonlijker je verhaal is, hoe herkenbaarder. Hoe kleiner het detail, hoe universeler.
,,Deze voorstelling is onze persoonlijkste en meest oprechte. Het gaat over ons, onze ouders, onze kinderen, over het gezondheidsproblemen waar Richard mee kampte… We kozen niet voor niets voor de titel Geloof ons nou maar. Het moest gevoelsmatig heel dicht op de huid zitten.”
Richard: ,,In het theater trokken we altijd als vanzelfsprekend ons Remco- en Richardpak aan. In deze voorstelling tonen we bijna onze naaktheid met heel persoonlijke verhalen. Dichter bij onszelf zijn we op het podium nooit geweest.”
Bron: AD.nl