Het leek een lastige uitwedstrijd te worden voor Guus Meeuwis. In de voorbereiding van zijn concerten in Parijs haakte zijn podiumcompagnon Youp van ’t Hek geblesseerd af, kondigde hij zelf zijn echtscheiding aan en werden niet ver van het Olympia-theater aanslagen gepleegd. Toch werd Meeuwis à Paris een memorabel avontuur.
Hij had, zo vertelde Meeuwis eerder al in zijn Parijse kleedkamer, nooit getwijfeld over het doorgaan van zijn concerttwee-luik. En dat getuigt van een sterke wil na een opeenvolging van slecht nieuws na de aankondiging van de shows begin november. Dat bericht werd binnen enkele dagen gevolgd door de grootschalige terreur in het Parijse centrum, waarin ook de Olympia is gelegen.
Een maand later kwam het nieuws dat Van ’t Hek wegens een zware hartoperatie voor onbepaalde tijd rust moest nemen en dus zijn deelname aan de inmiddels uitverkochte concerten introk. In februari volgde nog de mededeling dat Meeuwis en zijn echtgenote Valérie na een huwelijk van 14 jaar gaan scheiden. Toch zegt de zanger: ,,Over Parijs heb ik niet geaarzeld. Optreden is al vele jaren iets waar ik al mijn emoties in kwijt kan. Die uitlaatklep houd ik juist nu graag in stand.”
Na het afzeggen van Van ’t Hek overwoog hij ook niet om een vervanger op te roepen. ,,Youp en ik hadden er ons als kleine jongens op verheugd. We hopen nu voor volgend jaar een geschikte datum te vinden.” De beveiliging rond het concert werd door de Olympia-directie zelf opgeschroefd. Iedere bezoeker werd bij binnenkomst uitgebreid gefouilleerd. Meeuwis: ,,En dat vind ik niet meer dan logisch. Een geruststellende gedachte dat er goed is opgelet wie en wat er binnenkomt. Ook ik moest mijn tas openmaken.”
En zijn scheiding? ,,Het gaat met ons eigenlijk best goed,” zegt hij en vertelt dat Valérie en hun vier kinderen allemaal het concert bijwonen. ,,Onze hoop was dat er na onze mededeling rust zou ontstaan en die is er nu. In die rust kun je samen bouwen aan de volgende stappen die we moeten zetten. Eigenlijk gaat dat tot nog toe vrij goed. En dat willen we graag zo houden. Dat betekent dat ik er weinig over ga zeggen, want dit proces is van ons. En dat is zonder de inmenging van derden al moeilijk genoeg.”
En, zo benadrukt hij, we hoeven ons geen zorgen te maken over zijn bestaan als man alleen in zijn tijdelijke woning. ,, Ik red het wel, hoor. Alle praktische zaken krijg je met hulp van familie en vrienden wel opgelost. Het loopt allemaal gelukkig.”
Dat laatste blijkt ook te gelden voor Meeuwis‘ ‘internationale’ loopbaan. Nadat hij vorig jaar optrad in de statige én uitverkochte Royal Albert Hall in Londen, liep Olympia twee keer vol met 2000 fans. Allen Nederlanders, zo bevestigde Meeuwis. ,,In Londen waren er nog een paar abonnementhouders die weleens een Hollander wilden zien in hun theater. Nu staan de enige Fransen in de coulissen of achter de bar.”
Het was ook aan de bar dat de contrasten tussen de Hollandse fankolonie en mondaine Franse mentaliteit het duidelijkst zichtbaar waren. Er werd gemopperd over de bierprijzen (‘Vijf euro voor zo’n klein glaasje!’) en over de sinas: ‘Look at this. Is that normaal?’ vroeg een klant aan de barman wijzend op het vruchtvlees onderin zijn flesje. Onderkoelde reactie: ,,C’est le pulpe, monsieur.” Aan de andere kant vergiste de inkoper zich in de dranklust van de bezoekers: al snel na de pauze was er in Olympia geen druppel bier meer te krijgen.
Het bedierf de feestvreugde in de zaal, waarin ook Matthijs van Nieuwkerk toeschouwer was, hoogstens voor even. Want Meeuwis en zijn band bleken op vreemde bodem in grootse vorm te steken. De opening was nog wankel: Meeuwis‘ uitvoering van Aznavours For Me Formidable miste de benodigde achteloosheid. Maar daarna steeg de formatie al vlot tot grote hoogten. Breekpunt was een kippenvelversie van Jacques Brels Mijn vlakke land. De grootmeester van het luisterlied trad tientallen keren op in Olympia. Meeuwis hield het chanson, slechts begeleid door contrabas en orgel, heel fraai ingetogen.
Daarna volgde feitelijk één lange ereronde. Het is een nacht zorgde voor een Olympia’s record meezingen . Ook aldaar waarschijnlijk niet eerder vertoond: een rasechte polonaise, zoals die tijdens Per Spoor (Kedeng, kedeng) door de zaal trok.
Brabant zong Meeuwis vervolgens nonchalant met de hand in de broekzak. Dezelfde zak waarin hij Olympia toen al geruime tijd had zitten.
Bron: AD.nl