De eerste kennismaking met de Eurovisie-concurrentie is Trijntje Oosterhuis goed bevallen. De zangeres verkocht zichzelf en haar liedje Walk Along tijdens Eurovision in Concert alsof ze nooit anders heeft gedaan. Desalniettemin bungelt de Oranje-inzending in peilingen onderaan de middenmoot.
Tweede conclusie: de Oranje-inzending Walk Along beklijft ook voor een live-publiek. Tegenover de powerpop van de grootmachten klinkt Trijntje Oosterhuis’ lied weliswaar erg vluchtig, maar het refrein van de song nestelt zich zonder moeite in de oren van de uitverkochte Melkweg in Amsterdam.
Laatste punt van aandacht geldt de, in Songfestivalland immer vurig bediscussieerde, kledingkeuze van de nationale hoop. Oosterhuis, die voor haar optreden mysterieus meldt ‘een plan te hebben voor Wenen’, bestijgt zaterdagavond in een nogal plompe, laaghangende leren broek de bühne. Een keuze die met afschuw wordt begroet door het grootste deel van de roze kolonie in het publiek. Dat ziet in de Melkweg 24 van 40 Eurovisie-deelnemers optreden. De trends van dit jaar waren al vlug duidelijk en eenvoudig herleidbaar.
Het succes van Ilse DeLange en Waylon vorig jaar echoot door bij liefst acht landen die met een man-vrouwduo naar Wenen trekken. Verder vergaapte de zaal zich aan dubstep uit Riga en Moldavische breakdance en bleek een voluptueuze Servische een onverwachte publieksfavoriet. Al met al breekt aan het einde van de dag een onbezorgde glimlach door bij de Nederlandse delegatie. Die contrasteert onbedoeld hevig met de Oranje-atmosfeer van exact een jaar terug. Toen ontmoetten de internationale afgezanten elkaar in de Amsterdamse Stadsschouwburg. Voor de Nederlandse Common Linnets, toen nog een eensgezind duo, hadden de buitenlandse journalisten amper belangstelling. De vragen van de vaderlandse pers hadden alle dezelfde strekking: hoe gaan jullie een fiasco voorkomen?
In vergelijking met de Linnets bewandelt Trijntje Oosterhuis vrijwel de omgekeerde weg. De introductie van haar Walk Along lokte vrijwel uitsluitend positieve reacties uit. Nergens euforisch, maar overal lovend van grondtoon. De enige overeenkomst met haar voorgangers is de anonieme notering in de klassementen van de gokkers, maar indrukwekkender is de relvrije kalmte die heerst in het vaderlandse kamp.
Ook bij de persbijeenkomst eerder op de dag in een restaurant in het Vondelpark blijkt Trijntje een baken van rust. Haar antwoord op de vraag hoe ze het vlekkeloze parcours naar Wenen heeft geregisseerd – ‘Ik heb er niets voor gedaan. Ik heb er alleen maar erg veel zin in.’ – is veelzeggender dan het lijkt. Met een assortiment aan blijmoedige strijdleuzen (‘Het lijkt wel een schoolreisje!’), een veilig maar charmant liedje en een permanente glimlach is de zangeres tot dusver de gedroomde songfestivalkandidate.
Maar, zo morren vaste Eurovisie-volgers in het publiek van de Melkweg: wat kan Trijntje straks in Wenen toevoegen om Walk Along van aanstekelijk deuntje tot potentiële winnaar te transformeren? De peilingen – de bookmakers schatten Trijntje momenteel in op een 20ste plek – zijn weliswaar minder desastreus dan die van The Common Linnets, maar de weg naar de top is nog lang. Daarvoor wordt vooral gekeken naar de Vlaamse wonderregisseur Hans Pannecoucke. Hij maakte van Calm after the Storm een meeslepend tv-sprookje in zwart-wit en is al weken bezig Walk Along tijdens de halve finale op dinsdag 19 mei televisieproof te hebben. Want als er één les is getrokken uit het festival van vorig jaar, dan is het het toegenomen belang van beeld. De tv-registratie weegt inmiddels bijna even zwaar als de kwaliteit van het liedje.
,,Hans probeert ons optreden er uit te laten zien als een videoclip. Ik geef me helemaal aan hem over,” vertelt Trijntje. Over de richting ervan zegt ze: ,, Hans’ visie is dat de cameravoering mijn sterke eigenschappen benadrukt. Hysterie en hoepelrokken hoef je dus niet te verwachten in Wenen, maar wel een optreden met veel dynamiek en snelle beelden.”
Trijntje zelf was de afgelopen maanden vooral druk bezig met het opnemen van een studioalbum rondom haar songfestivalinzending. Zoals verwacht tekende Anouk ook voor alle andere liedjes, samen met haar Zweedse productieteam. ,,Onze samenwerking was nog lang niet uitgewerkt,” zegt Trijntje over de tweede plaat die ze met Anouk maakte na Wrecks We Adore uit 2012. Tijd om zich zorgen te maken over de peilingen is er daarom niet, betoogt de zangeres. ,,En bovendien,” haalde ze nog een onbetwistbare wijsheid van stal, ,,die polls zijn zo veranderlijk, daar laat ik me niet door afleiden. Ik ben alleen nog maar bezig met genieten en straks een zo goed mogelijk optreden neer te zetten.”
Bron: AD.nl